Jaloezie….

by Klantcontact

Jaloezie….

by Klantcontact

by Klantcontact

Ja, ik geef het toe. Ook ik heb er weleens last van. Niet vaak, maar soms komt het gevoel toch heel even naar boven. Laatst had ik weer zo’n momentje. Niets vermoedend las ik het FD. Mijn oog viel op een artikel met de intrigerende titel: “De winkel verdwijnt, de winkel blijft”. Een titel die uitnodigt om verder te lezen. Er is dan ook veel te doen om de ontwikkelingen in de retail. Enerzijds zijn we bevreesd voor een verdere verschraling van het winkelaanbod in onze winkelstraten en aan de andere kanten besteden we steeds meer on-line. Het gemak dient immers de mens. Dat vertaalt zich ook naar meer bezoeken aan supermarktketens met verruimde openingstijden ten koste van de slager, groenteboer en bakker. Natuurlijk, we waarderen de service en de kwaliteit van de genoemde middenstanders maar zwichten vaak voor het gemak en zeker ook voor de veelal lagere prijzen. We hoeven ons er ook niet meer voor te schamen. De crisis is alom en we hoeven dus niet meer met een grote zonnebril op bij de Lidl of de Aldi naar binnen. Grote kans dat we er bekenden tegenkomen die zich er ook al niet meer voor schamen daar een gedeelte van de boodschappen te doen.

Dus het einde van de winkel? Lege winkelstraten en verloederde stadscentra? Zeker niet. Een citaat uit het artikel: “Er gaan luie winkels weg en er komen slimme winkels bij. Zo ging het al jaren en zo zal het blijven gaan”. Inderdaad. Diegene die blijft vasthouden aan de handelswijze waar hij al decennia lang onveranderd zijn brood mee verdiend zal veelal een kwijnend bestaan lijden. De omstandigheden veranderen nu eenmaal en daarmee ook de manier waarop consumenten hun inkopen doen. Maar consumeren blijven ze. Voor diverse sectoren zal gelden dat de winkel primair een beleving moeten zijn. Verkopen staat dan op een tweede plan. Het gaat om het promoten van de brand. De term flagship store is dan ook al volledig ingeburgerd. Slechts een enkele brand is hier te vinden. Vanzelfsprekend kunnen de artikelen gekocht worden maar branding is het belangrijkste doel. Voor de fabrikant maakt het immers niet uit of u het artikel nu in de winkel koopt of online besteld. Als u maar een goed gevoel bij de brand hebt. Online en offline gaan meer en meer door elkaar lopen. Dit zal ook een veranderende houding van het winkelpersoneel met zich mee moeten brengen. Stevige kansen voor trainingsbureaus. En wat te denken van vastgoedpartijen. Je kunt je zo maar voorstellen dat een merk graag een fysiek uithangbord wil hebben maar niet de bijbehorende zorgen. Ook hier veel ruimte voor nieuwe dienstverleningsconcepten. Een mooi voorbeeld is de Magnum Pleasure Store op het Rembrandtplein in Amsterdam. Een tijdelijke flagshipstore waar de consument zijn eigen ijsje van het bekende merk kan samenstellen. Een slimme combinatie van uithangbord en co-creatie. En dit terwijl we die verraderlijke ijsjes echt al op heel veel plekken kunnen kopen.

Maar terug naar dat gevoel wat mij toch even bekroop tijdens het lezen van het genoemde artikel. De schrijver, Joost Steins Bisschop, bekritiseert professor Cor Molenaar. Bepaald niet onlogisch. We weten dat politici ster kunnen zijn in draaien maar onze Cor kan er ook wat van getuige het artikel. Inderdaad, switchen van de overtuiging dat de winkel verdwijnt naar de mening dat de winkel blijft. Je zal maar een retailer zijn en in Cor Molenaar de grote roerganger zien. Maar waar kwam dat gevoel van jaloezie bij mij dan vandaan? Zoals zo vaak zit het venijn in de staart. Het betrof de laatste zin van het artikel: “Het zijn de gekokerden van geest die ze het graf in schrijven, het is de mensheid die het goede bewaart en het nutteloze verruilt”. Terecht jaloers gevoel toch?

Geert van Ouwerkerk

Human Resources

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Top